18. Ryzyka dla cyberbezpieczeństwa RP wiązać mogą się ze strukturą własności prywatnych operatorów i dostawców usług teleinformatycznych (szczególnie w przypadku podmiotów transnarodowych z zagranicznymi ośrodkami decyzyjnymi) ograniczającą wpływ państwa na ich funkcjonowanie. 19. Do działań mogących rodzić ryzyka, zwłaszcza z punktu widzenia podmiotów gospodarczych oraz obywateli, należy zaliczyć ewentualne próby wprowadzania zmian organizacyjnych i regulacji w zakresie cyberbezpieczeństwa bez zapewnienia koniecznego dialogu oraz konsultacji społecznych. Powodować to może sprzeciw społeczny motywowany obawami o naruszenia praw człowieka lub wolności gospodarczej. 20. Coraz szersze zagospodarowanie cyberprzestrzeni może stwarzać ryzyko braku akceptacji społecznej dla racjonalnego określenia granicy między wolnością osobistą i ochroną praw jednostki w świecie wirtualnym a stosowaniem środków służących zapewnieniu akceptowalnego poziomu bezpieczeństwa, co może powodować trudności we wprowadzaniu nowych, efektywnych systemów bezpieczeństwa w cyberprzestrzeni. 21. Szanse w dziedzinie cyberbezpieczeństwa stwarza potencjał naukowy RP w dziedzinie nauk informatycznych i matematycznych, dający możliwość rozwijania narodowych systemów służących cyberbezpieczeństwu oraz kryptologii, w tym kryptografii, zapewniających suwerenne panowanie nad systemami teleinformatycznymi należącymi do państwa. 22. Jako szansę należy wskazać rosnącą świadomość w zakresie cyberbezpieczeństwa, zarówno wśród obywateli, jak i podmiotów prywatnych, które coraz częściej pozytywnie odnoszą się do współpracy ze strukturami państwa w tej dziedzinie. 2.2. WYMIAR ZEWNĘTRZNY 2.2.1. Zagrożenia 23. Rozwój technologii teleinformatycznych oraz internetu prowadzi do powstawania nowych zagrożeń zewnętrznych, takich jak cyberkryzysy i cyberkonflikty z udziałem podmiotów państwowych i niepaństwowych, 12