2.1.2. Wyzwania (ryzyka i szanse) 13. Ryzyka w obszarze cyberbezpieczeństwa RP wiążą się z lukami i słabościami istniejącymi w systemie cyberbezpieczeństwa. Ich najpoważniejszymi źródłami są: --nieuregulowane lub niewłaściwie uregulowane relacje między poszczególnymi podmiotami w tym systemie (przyczyną może być zła komunikacja, brak wymiany informacji, a także nieprecyzyjne określenie odpowiedzialności w zakresie przeciwdziałania cyberzagrożeniom); --luki prawne (np. co do obowiązku raportowania istotnych incydentów naruszenia bezpieczeństwa teleinformatycznego, a także obowiązku współpracy w ich rozwiązywaniu z powołanymi do tego celu zespołami). 14. Ryzyka w dziedzinie cyberbezpieczeństwa potęgowane są dynamiką wzrostu wykorzystywania przez instytucje publiczne zaawansowanych systemów informatycznych do wykonywania zadań o krytycznym znaczeniu dla funkcjonowania państwa i społeczeństwa. 15. Szczególnie wysokie ryzyka wiążą się z wykorzystaniem dla potrzeb bezpieczeństwa narodowego (militarnego, pozamilitarnego, zewnętrznego i wewnętrznego) wysoce zinformatyzowanych systemów technicznych obcej produkcji, zwłaszcza systemów walki i wsparcia (w tym zautomatyzowanych systemów dowodzenia i kierowania), bez uzyskania dostępu do kodów źródłowych ich oprogramowania, gwarantujących informatyczne panowanie (kontrolę) nad nimi. 16. Istotne źródło ryzyk stanowi wrażliwość systemów teleinformatycznych administracji publicznej na możliwe działania ograniczające dostępność i integralność oraz naruszające poufność przetwarzanych w nich danych. Dotyczy to także braku skutecznych zabezpieczeń teleinformatycznych oraz planów przywracania sprawności tych systemów. 17. Źródłem ryzyk może być nieodpowiednie finansowanie zespołów powołanych do koordynacji reagowania na incydenty komputerowe na poziomie krajowym, a także nieadekwatne finansowanie wdrażania zabezpieczeń eksploatowanych systemów teleinformatycznych. 11