WPROWADZENIE 1. We współczesnym świecie bezpieczeństwo państwa, w sferze militarnej i pozamilitarnej, zewnętrznej i wewnętrznej, zyskało dodatkowy wymiar, jakim – obok lądu, wody, powietrza i przestrzeni kosmicznej – jest cyberprzestrzeń. 2. Działania na rzecz cyberbezpieczeństwa muszą być podejmowane z uwzględnieniem ochrony praw człowieka i obywatela, a także poszanowaniem prawa do wolności słowa oraz prywatności. Proporcjonalność środków bezpieczeństwa w stosunku do zagrożeń powinna być oparta na efektywnej i wiarygodnej analizie ryzyka. 3. Punktem wyjścia niniejszej Doktryny są kierunkowe postanowienia Strategii Bezpieczeństwa Narodowego RP dotyczące cyberbezpieczeństwa, a także zapisy Polityki Ochrony Cyberprzestrzeni RP oraz Strategii bezpieczeństwa cybernetycznego Unii Europejskiej: otwarta, bezpieczna i chroniona cyberprzestrzeń. 4. Główne pojęcia przyjęte w Doktrynie: --cyberprzestrzeń – przestrzeń przetwarzania i wymiany informacji tworzona przez systemy teleinformatyczne (zespoły współpracujących ze sobą urządzeń informatycznych i oprogramowania zapewniające przetwarzanie, przechowywanie, a także wysyłanie i odbieranie danych przez sieci telekomunikacyjne za pomocą właściwego dla danego rodzaju sieci telekomunikacyjnego urządzenia końcowego przeznaczonego do podłączenia bezpośrednio lub pośrednio do zakończeń sieci) wraz z powiązaniami między nimi oraz relacjami z użytkownikami; --cyberprzestrzeń RP – cyberprzestrzeń w obrębie terytorium państwa polskiego oraz w miejscach, gdzie funkcjonują przedstawicielstwa RP (placówki dyplomatyczne, kontyngenty wojskowe, jednostki pływające oraz statki powietrzne poza przestrzenią RP, podlegające polskiej jurysdykcji); --cyberbezpieczeństwo RP (bezpieczeństwo RP w cyberprzestrzeni) – proces zapewniania bezpiecznego funkcjonowania w cyberprzestrzeni państwa jako całości, jego struktur, osób fizycznych i osób prawnych, w tym przedsiębiorców i innych podmiotów nieposiadających osobowości prawnej, a także będących w ich 7