2. ŚRODOWISKO CYBERBEZPIECZEŃSTWA RP 2.1. WYMIAR WEWNĘTRZNY 2.1.1. Zagrożenia 8. Wraz z postępującym rozwojem technologicznym wszystkie tradycyjne wewnętrzne zagrożenia bezpieczeństwa coraz częściej mogą znajdować odpowiedniki (analogie) w cyberprzestrzeni. Mowa o zjawiskach takich, jak cyberprzestępczość, cyberprzemoc, cyberprotesty czy cyberdemonstracje o charakterze destrukcyjnym, zakłócające realizację istotnych zadań administracji publicznej oraz sektora prywatnego. 9. Wśród cyberzagrożeń szczególnie istotne są te dotyczące infrastruktury krytycznej państwa, sterowanej za pomocą systemów informatycznych. W tym zakresie nadzwyczaj niebezpieczne dla państwa mogą być celowe ataki na systemy komunikacji (łączności) zapewniające sprawne funkcjonowanie podsystemu kierowania bezpieczeństwem narodowym, podsystemu obronnego i podsystemów ochronnych, a także podsystemów wsparcia (gospodarczego i społecznego). 10. Z podmiotami publicznymi w cyberprzestrzeni współistnieją i współdziałają podmioty prywatne. Wśród nich szczególnie zagrożone, zwłaszcza kradzieżą danych lub naruszeniem ich integralności, naruszeniem poufności prowadzonych działań czy dostępności usług, są podmioty należące do sektorów: finansowego, wysokich technologii, energetycznego, transportowego oraz zdrowia publicznego. 11. Narażeni na zagrożenia w cyberprzestrzeni są także operatorzy oraz dostawcy usług teleinformatycznych. Zakłócenia ich działalności, zwłaszcza przerwanie ciągłości świadczenia usług, mogą zakłócić funkcjonowanie instytucji państwowych, podmiotów sektora prywatnego i obywateli. 12. Odrębną kategorią zagrożeń są zjawiska, z którymi stykają się obywatele RP. W dobie przenoszenia do cyberprzestrzeni wielu usług świadczonych przez administrację publiczną oraz usług o charakterze finansowym poważnym zagrożeniem stają się kradzieże danych, kradzieże tożsamości i przejmowanie kontroli nad prywatnymi komputerami. 10