42. Konieczne jest tworzenie i wzmacnianie struktur wojskowych przeznaczonych do realizacji zadań w cyberprzestrzeni, dysponujących zdolnościami w zakresie rozpoznawania, zapobiegania i zwalczania cyberzagrożeń dla Sił Zbrojnych RP. 43. Niezbędna jest implementacja standardów NATO dotyczących cyberobrony, zwłaszcza w kontekście planowania obronnego i operacyjnego. Konieczne jest również uwzględnianie minimalnych standardów wypracowywanych przez NATO w zakresie ochrony zasobów własnych Sojuszu oraz zasobów krajowych infrastruktury krytycznej, niezbędnej do realizacji zadań wynikających z członkostwa w Sojuszu. 44. Należy rozwijać kompetencje i zdolności służb wywiadowczych oraz kontrwywiadowczych do działania w cyberprzestrzeni, umożliwiające skuteczną neutralizację aktywności obcych służb wywiadowczych i przeciwdziałanie szpiegostwu w cyberprzestrzeni. 45. Należy dążyć do uzyskania pełnych kompetencji oraz zdolności do wytwarzania polskich rozwiązań technologicznych służących zapewnieniu akceptowalnego poziomu bezpieczeństwa w cyberprzestrzeni. Strategiczne znaczenie ma uzyskiwanie zdolności i kompetencji w zakresie kontroli nad podsystemami informatycznymi uzbrojenia i innego sprzętu zagranicznej produkcji (dysponowanie kodami źródłowymi), wykorzystywanego do celów bezpieczeństwa narodowego. Istotne są zdolności i kompetencje w dziedzinie kryptologii, również w kontekście rozwoju krajowego systemu cyberbezpieczeństwa, dostosowywanego do dynamicznie zmieniających się potrzeb. 46. Potrzebny jest rozwój w pełni kontrolowanych przez państwo narzędzi teleinformatycznych i technologii, przy zachowaniu zgodności z narzędziami oraz technologiami NATO i sojuszników, na których oparta byłaby obrona i ochrona krytycznych systemów państwa. 4.3. PUBLICZNE I PRYWATNE OGNIWA WSPARCIA 47. Należy stworzyć warunki sprzyjające oddziaływaniu podmiotów prywatnych oraz obywateli na działania publiczne w zakresie cyberbezpieczeństwa. Pozwoli to osiągnąć synergię publiczno-prywatnego partnerstwa na rzecz cyberbezpieczeństwa RP. 20