48. Istnieje potrzeba zapewnienia odpowiednich mechanizmów współpracy oraz partnerstwa sektorów publicznego i prywatnego w dziedzinie cyberbezpieczeństwa. Wspólnej dbałości o cyberbezpieczeństwo państwa służy: --dialog publiczno-prywatny w zakresie przygotowywania projektów legislacyjnych sprzyjających tworzeniu efektywnych zasad i procedur działania w sferze cyberbezpieczeństwa; --budowa porozumienia w obszarze celów i zadań systemu cyberbezpieczeństwa poprzez dialog na poziomie teoretycznym oraz praktycznym; --promowanie na poziomie krajowym oraz międzynarodowym polskich rozwiązań i produktów w dziedzinie cyberbezpieczeństwa; --efektywna współpraca i wsparcie państwa w dziedzinie cyberbezpieczeństwa dla prywatnych operatorów elementów infrastruktury krytycznej sterowanych przy użyciu systemów teleinformatycznych oraz operatorów i dostawców usług teleinformatycznych; --zaangażowanie przedstawicieli sektora publicznego, prywatnego oraz obywateli w proces ciągłego kształcenia i podnoszenia świadomości o zagrożeniach w obszarze cyberbezpieczeństwa. 49. Istotna jest budowa systemu wsparcia przedsięwzięć badawczo-rozwojowych w dziedzinie cyberbezpieczeństwa oraz edukacji, w tym projektów realizowanych we współpracy ze światem nauki oraz z przedsiębiorstwami komercyjnymi. Priorytetowe w tym zakresie jest tworzenie systemu certyfikacji krajowych rozwiązań, co może sprzyjać uzyskaniu narodowej niezależności w wymiarze technicznym, programistycznym i kryptologicznym. 50. Dla długoterminowej optymalizacji systemu cyberbezpieczeństwa RP należy stworzyć odpowiednie standardy branżowe i dobre praktyki wspierające organizacje prywatne oraz niepubliczne (NGO, instytucje naukowo-badawcze) w zarządzaniu ryzykiem w obszarze cyberbezpieczeństwa, w tym poprzez dostarczanie narzędzi do identyfikacji luk w ich systemach oraz opracowanie planu ich ciągłego doskonalenia. 51. Należy opracować programy kształcenia kadr na potrzeby systemu cyberbezpieczeństwa (także ścieżki kariery pozwalające przyciągnąć najlepszych specjalistów). 21